நீ ரோடு பழகு

 

உயிர்விழித்து மண்ணும் சிவந்தது
பயிர்விளித்து நீரோடு பேசியது
வயலுக்கு வந்தான் கதிரவன்
தாயும் தம்மகனின் செவிக்கு தங்கத்தோ டணிவித் தலங்கரித்தாள்
கேட்பதெலாம் நெஞ்சில் தங்குவதற்கு
தரையில் மெல்ல நடந்தான்
புள்ளும் முள்ளும் கூட
மெல்ல முரசு கொட்டின
அவனடி பாதம் மயங்கின
அறிவாள் பார்த்தவன் சுயமிழந்தான்
எங்கிருந்து வந்தாள் என்று
தங்க நெஞ்சம் முழுதும்
பொங்கி வந்த கேள்வியை
அங்கொரு பொழுதில் கதிரவன்
அறிவாளிடம் கேட்டே விட்டான்
பின்பவன் வாளை விடாது
பின்தொடர்ந் திடைவிடாது நெருங்கி
வந்து வந்து முகர்ந்தான்
அதனால் அறிவாள் நெஞ்சில்
மதனம் பாய்ந்தது மேலும்
மின்னலிடை மடிப்பு தொலைத்தாள்
பசலை நோயும் கொண்டாள்
அந்த வைகறையில் வந்தவள்
மந்தமாய் மறைந்து போனாள்
அவளை தேடி புறப்பட்டான்
குவளை நீரை விட்டு
துள்ளி குதிக்கு மருவியைத்
தேடி குதூகலமாய் புறப்பட்டான்
முன்பே நீரோடு பழகியவன்
என்பதால் மகிழ்ச்சியோடு பிரவேசித்தான்
கருப்பனின் தோளில் சாய்ந்த
கதிரவனின் கண்ணில் தென்பட்டது
உடைவிடத்தில் பதுங்கி இருந்த
திடகாத்திட கருக்கருவாளின் கொண்டைமுடி